به صد خورشید نازد سایه اقبال شام من

ندانم مژده وصل که شد برق افکن هوشم

که همچون موج از آغوشم برون می تازد آغوشم

که عمری شد چو خط تسلیم آن صبح بناگوشم

به حیرت بس که جوشیدم نگاه افسرده مژگان شد

من آن آیینه ام کز شوخی جوهر نمد پوشم