به شور اضطراب دل که سیمابی ست درگوشم

چو صبحم زین چمن یک گل به کام دل نمی خندد

ندانم اینقدر بهر چه واکردند آغوشم

نواهای بساط دهر نذر ناشنیدنها

دل از من شوخی عرض من و ما بر نمی دارد

درین آیینه باید بود چون تمثال خاموشم

خرام تیر می سازد کمان را حلقه شیون