که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم

ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم

حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل