گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم

که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم

حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم

غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من