مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم

حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من

که من ازپرده دل تا سواد چشم تر گوشم

ز انداز پیامت لذت دیدار می جوشد