حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر دارد

ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم

که از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم

گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم