غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من

گران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم

که من ازپرده دل تا سواد چشم تر گوشم

ز انداز پیامت لذت دیدار می جوشد

نهان می گشت چشم انتظار، ای کاش درگوشم