نهان می گشت چشم انتظار، ای کاش درگوشم

غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من

که من ازپرده دل تا سواد چشم تر گوشم

ز انداز پیامت لذت دیدار می جوشد

نمی دانم چه آهنگست قانون خرامت را

که جای نقش پا فرشست در هر رهگذر گوشم

چه امکانست وهم غیر گنجد در خیال من