که من ازپرده دل تا سواد چشم تر گوشم

به گلشن بی تو می لرزم به خویش از نوحه بلبل

مباد از شعله آوازگیرد در شررگوشم

غبار ریزش اشک و گداز ناله گیر از من

ز انداز پیامت لذت دیدار می جوشد

نهان می گشت چشم انتظار، ای کاش درگوشم

نمی دانم چه آهنگست قانون خرامت را