خموشم دیده ای اما به ساز بینواییها

که جای نقش پا فرشست در هر رهگذر گوشم

چه امکانست وهم غیر گنجد در خیال من

تویی منظور اگر چشمم ، تویی مسموع اگر گوشم

خروشی هست کان را در نمی یابد مگر گوشم

مقیم خلوت رازت نی ام لیک اینقدر دانم

که حرفی می کشد چون حلقه از بیرون درگوشم