مقیم خلوت رازت نی ام لیک اینقدر دانم

تویی منظور اگر چشمم ، تویی مسموع اگر گوشم

خموشم دیده ای اما به ساز بینواییها

خروشی هست کان را در نمی یابد مگر گوشم

که حرفی می کشد چون حلقه از بیرون درگوشم

فسون درد سر بر من مخوانید ای سخن سازان

که من بر حرفهای ناشنیدن بیشتر گوشم