که حرفی می کشد چون حلقه از بیرون درگوشم

خموشم دیده ای اما به ساز بینواییها

خروشی هست کان را در نمی یابد مگر گوشم

مقیم خلوت رازت نی ام لیک اینقدر دانم

فسون درد سر بر من مخوانید ای سخن سازان

که من بر حرفهای ناشنیدن بیشتر گوشم

به تیغ گفتگو آفاق با من برنمی آید