فسون درد سر بر من مخوانید ای سخن سازان

خروشی هست کان را در نمی یابد مگر گوشم

مقیم خلوت رازت نی ام لیک اینقدر دانم

که حرفی می کشد چون حلقه از بیرون درگوشم

که من بر حرفهای ناشنیدن بیشتر گوشم

به تیغ گفتگو آفاق با من برنمی آید

اگر بندد گلی از پنبه بر روی سپر گوشم