به گل فرو نبرد گر نم خجالت خویشم

هزار زلزله دارم ز پیچ و تاب تعین

به هرنفس که کشد صبح من قیامت خویشم

غبار هرزه دویهای آرزو که نشاند

فضول دعوی عرفان سراغ امن ندارد

به زینهار چو سبابه از شهادت خویشم

چو شمع چندکشم ناز پایداری غفلت