فضول دعوی عرفان سراغ امن ندارد

به هرنفس که کشد صبح من قیامت خویشم

غبار هرزه دویهای آرزو که نشاند

به گل فرو نبرد گر نم خجالت خویشم

به زینهار چو سبابه از شهادت خویشم

چو شمع چندکشم ناز پایداری غفلت

به باد می روم و غره اقامت خویشم