بر آستان حیا سایل شفاعت خویشم

چو شمع چندکشم ناز پایداری غفلت

به باد می روم و غره اقامت خویشم

مگر عرق برد از نامه ام سیاهی عصیان

چو شبنمم بگذارید عذر خواه تردد

چه سازم آبله پای تلاش راحت خویشم

به پیری ام ز حوادث چه ممکن است خمیدن