وگرنه هرکجا ازپا نشستم منزل خویشم

ز خود برخاستن اقبال خورشید است شبنم را

در آغوشست یار اما همین من مایل خویشم

نمی خواهم که پیمان طلب باید شکست از من

به چشم آفرینش نیست چون من عقده اشکی

چکیدنها اگر دستم نگیرد مشکل خویشم

خجالت بایدم چون گل کشید از دامن قاتل