به چشم آفرینش نیست چون من عقده اشکی

در آغوشست یار اما همین من مایل خویشم

نمی خواهم که پیمان طلب باید شکست از من

وگرنه هرکجا ازپا نشستم منزل خویشم

چکیدنها اگر دستم نگیرد مشکل خویشم

خجالت بایدم چون گل کشید از دامن قاتل

که من واقف ز جرات های خون بسمل خویشم