خجالت بایدم چون گل کشید از دامن قاتل

وگرنه هرکجا ازپا نشستم منزل خویشم

به چشم آفرینش نیست چون من عقده اشکی

چکیدنها اگر دستم نگیرد مشکل خویشم

که من واقف ز جرات های خون بسمل خویشم

چه شد تخمم درین مزرع پر و بال شرر دارد

به صحرای دگر خرمن طراز حاصل خویشم