به صحرای دگر خرمن طراز حاصل خویشم

خجالت بایدم چون گل کشید از دامن قاتل

که من واقف ز جرات های خون بسمل خویشم

چه شد تخمم درین مزرع پر و بال شرر دارد

اگر صد عمر گردد صرف پروازم درین گلشن

همان چون گل قفس پرورده چاک دل خویشم

ز دریای قناعت سیر چشمی گوهری دارم