همان چون گل قفس پرورده چاک دل خویشم

چه شد تخمم درین مزرع پر و بال شرر دارد

به صحرای دگر خرمن طراز حاصل خویشم

اگر صد عمر گردد صرف پروازم درین گلشن

ز دریای قناعت سیر چشمی گوهری دارم

همه گر قطره باشم قلزم بیحاصل خویشم

غم و شادی مساوی کرد بر من بی تمیزیها