اگر صد عمر گردد صرف پروازم درین گلشن

که من واقف ز جرات های خون بسمل خویشم

چه شد تخمم درین مزرع پر و بال شرر دارد

به صحرای دگر خرمن طراز حاصل خویشم

همان چون گل قفس پرورده چاک دل خویشم

ز دریای قناعت سیر چشمی گوهری دارم

همه گر قطره باشم قلزم بیحاصل خویشم