به صد آغوش حیرانی بهم آوردن خویشم

چنین آفت نصیب از طبع راحت دشمن خویشم

اگر یک دانه دل جمع کردم خرمن خویشم

چو گل از پیکرم یک غنچه جمعیت نمی خندد

به وحشت سخت محکم کرده ام سر رشته الفت

به رنگ موج در قلاب چین دامن خویشم

دلیلی در سواد وحشت امکان نمی باشد