به رنگ موج در قلاب چین دامن خویشم

چو گل از پیکرم یک غنچه جمعیت نمی خندد

به صد آغوش حیرانی بهم آوردن خویشم

به وحشت سخت محکم کرده ام سر رشته الفت

دلیلی در سواد وحشت امکان نمی باشد

همان چون برق شمع راه از خود رفتن خویشم

فروغ خویش سیلاب بنای شمع می باشد