که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم

نه گر دون بلندی نی زمین پستی خویشم

چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم

نوا سنج چه مضراب است ساز فرصتم یارب

نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید

به این دوری که دارم بیدماغ مستی خویشم

ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم