گر جیب دل شکافم غواص بحر ژرفم

چون صبح تا رمیدم غیر از عدم ندیدم

کم فرصتی درین بزم با کس نبست طرفم

خفت کش حبابم از فطرت هوایی

موی سفید تا کند خشت بنای فرصت

سیل است آنچه بر خویش تل کرده ست برفم

بیدل به خامی طبع معیارم ازعرق گیر