پرافشان می روم چون صبح ممکن نیست آزادی

دماغ گردن مینا بلند است از رگ تاکم

مزار کشته تیغ تبسم عالمی دارد

سحر خندد غباری هم اگر برخیزد از خاکم

چه سازم ار قفس فرسوده های سینه چاکم

ز بی دندانی ایام پیری نعمتم این بس

که فارغ دارد از فکر و خیال رنج مسواکم