عمری ست که در راه تمنای تو خاکم

بی موج به ساحل نرسد کشتی خاشاک

از تیغ اجل نیست در این معرکه باکم

گردم چمن رنگ نبالد چه خیال ست

دارد نفسم پیچ و خم طره رازی

کان را نبود شانه مگر سینه چاکم

از بسمل شمشیر جفا هیچ مپرسید