ز دود شمع آخر سرمه دان شد کلبه تنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می روم اما

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

به بیکاری نفسها سوختم با دل سیه کردم

حیا را کرده ام قفل در دکان رسوایی

به رنگ غنچه پنهانست جیب پاره در چنگم

جنون نازنینی دارم از لیلای بیرنگی