کشد تصویر من چندان که بیرون آرد از رنگم

ز مردم بسکه چون آیینه دیدم سخت روییها

نگه در دیده پیچیده است مانند رگ سنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی