به ظرف غنچه دشوار است بودن نکهت گل را

محبت کاش بنوازد طفیل قامت چنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می برم اما

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

نمی گنجد نفس در سینه من بسکه دلتنگم

تنک ظرفی چو من در بزم میخواران نمی باشد

که دور جام بیهوشی است چون گل گردش رنگم