که دور جام بیهوشی است چون گل گردش رنگم

به ظرف غنچه دشوار است بودن نکهت گل را

نمی گنجد نفس در سینه من بسکه دلتنگم

تنک ظرفی چو من در بزم میخواران نمی باشد

مگر بر هم توانم زد صف جمعیتت رنگی

به رنگ شمع یکسر تیغم و با خویش در جنگم

به وضع احتراز هر دو عالم باج می گیرم