نمی گنجد نفس در سینه من بسکه دلتنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می برم اما

دلی دارم که خواهد آب گردید آخر از ننگم

به ظرف غنچه دشوار است بودن نکهت گل را

تنک ظرفی چو من در بزم میخواران نمی باشد

که دور جام بیهوشی است چون گل گردش رنگم

مگر بر هم توانم زد صف جمعیتت رنگی