حنایم یک فلک بر بخت سبز خویش می بالد

ندامتگاه مینایی ست خلوتخانه سنگم

نمی دانم چه خواهد کرد حیرت با حباب من

که دریا عرض توفان دارد و من یک دل تنگم

که با هر بی پر و بالی به پایی می رسد رنگم

تواضع احتراز از هر دو عالم باج می گیرم

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم