دم پیری نفس گر می کشم عرض عرق دارد

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم

چو اشکم ختم کار جستجو فرصت نمی خواهد

به منزل می رسد در یک چکیدن گام فرسنگم

نوا هم سرنگون گل می کند از خجلت چنگم

اثرها برده ام از حیرت گلزار بیرنگی

به غربال پر طاووس باید بیختن رنگم