ذخیره ای که کند میهمانی بنگم

دل ستم زده با تنگنای جسم نساخت

فشار ریخت برون آبگینه از سنگم

بهار دهر ندارد ز خنده اوهام

چه نغمه واکشم از دل که لعل خاموشت

بریشم از رگ یاقوت بست بر سنگم

به یاد چشم تو عمریست می روم از خویش