چه نغمه واکشم از دل که لعل خاموشت

فشار ریخت برون آبگینه از سنگم

بهار دهر ندارد ز خنده اوهام

ذخیره ای که کند میهمانی بنگم

بریشم از رگ یاقوت بست بر سنگم

به یاد چشم تو عمریست می روم از خویش

به میل سرمه شکستند گرد فرسنگم