ترازوی نفسم ، باد می برد سنگم

مباد وحشت ناز تو رنگ چین ریزد

به دامن تو نهفته است صورت چنگم

به جز غبار ندانم چه بایدم سنجید

به هیچ صورتم از انفعال رستن نیست

عرق سرشت تری چون طبیعت ننگم

چنار تا به کجا عیب مفلسی پوشد