که ترنگ شیشه به دل نزد ز شکست طره سنبلم

ننمود غنچه ات آنقدر ادب اقتضای تاملم

که ز بوی گل شنود کسی اثر ترانه بلبلم

به خیال مستی نرگست نشدم قدح کش گلشنی

ز مقابل تو ضروری ام شده ننگ تهمت دوری ام

ادب امتحان صبوری ام به قفا نشانده کاکلم

نگهی بهانه نازکن ، در خلدم از مژه بازکن