چون عمر درین عرصه غبار مه و سالم

هر چند سبک می گذرم از سر هستی

چون رنگ همان پی سپر گردش حالم

حرفیست وجودم ز سراب رم فرصت

هستی المی نیست که یابند علاجش

در آتش خویشم چه کنم پیش که نالم

تدبیر فراقی که ندارم چه توان کرد