چو مژگان دست بر هم سوده ام تا چشم می مالم

ز سازم چون نفس غیر از تپش صورت نمی بندد

چه امکان دارد آسودن دل افتاد ست دنبالم

ندامت توام آگاهی ام گل می کند بیدل