ز سازم چون نفس غیر از تپش صورت نمی بندد

به گوشم می رسد آ وازها چندانکه می نالم

شرار کاغذم عمریست بال افشاند و عنقا شد

تمنا همچنان پرواز می بیزد به غربالم

چه امکان دارد آسودن دل افتاد ست دنبالم

ندامت توام آگاهی ام گل می کند بیدل

چو مژگان دست بر هم سوده ام تا چشم می مالم