چه امکان دارد آسودن دل افتاد ست دنبالم

شرار کاغذم عمریست بال افشاند و عنقا شد

تمنا همچنان پرواز می بیزد به غربالم

ز سازم چون نفس غیر از تپش صورت نمی بندد

ندامت توام آگاهی ام گل می کند بیدل

چو مژگان دست بر هم سوده ام تا چشم می مالم