مگر از خود روم تا مدعای دل به عرض آید

گلوی شمع می گردد کمند سرمه شامم

نپیچد بر دل کس ریشه شوق گرفتاری

چوتخمم تا گره واکرده ای گل می کند نامم

صدایی درشکست رنگ می دارد لب جامم

هنوزم شمع سودا در نقاب هوش می سوزد

سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم