سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم

مگر از خود روم تا مدعای دل به عرض آید

صدایی درشکست رنگ می دارد لب جامم

هنوزم شمع سودا در نقاب هوش می سوزد

به چشم بسته غافل نیستم از شوق دیدارت

ز صد روزن به حیرت می تپد در پرده بادامم

شرار برق جولان از رگ خارا نیندیشد