شرار برق جولان از رگ خارا نیندیشد

سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم

به چشم بسته غافل نیستم از شوق دیدارت

ز صد روزن به حیرت می تپد در پرده بادامم

کند صد کوچه بیداد را رنگین گل اندامم

شکوه حسرت دیدار قاصد بر نمی تابد

مگر در محفل جانان برد آیینه پیغامم