صدایی درشکست رنگ می دارد لب جامم

نپیچد بر دل کس ریشه شوق گرفتاری

چوتخمم تا گره واکرده ای گل می کند نامم

مگر از خود روم تا مدعای دل به عرض آید

هنوزم شمع سودا در نقاب هوش می سوزد

سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم

به چشم بسته غافل نیستم از شوق دیدارت