دمی ز خویش برآیم که چون غبار سحر

که تلخ کرد چو گوش انتظار دشنامم

غبار گشتم و خجلت نفس شمار بقاست

چه گل کنم که ز گردن ادا شود وامم

شکست رنگ کند نردبانی بامم

چو شمع صبح بهارم چه کار می آید

بسست سایه گل بر سر افکند شامم