بسست سایه گل بر سر افکند شامم

دمی ز خویش برآیم که چون غبار سحر

شکست رنگ کند نردبانی بامم

چو شمع صبح بهارم چه کار می آید

حیا ز انجم و افلاک پر عرق پیماست

عبث قدح کش گلجامهای حمامم

شرار کاغذ و آسودگی چه امکان است