شکست رنگ کند نردبانی بامم

غبار گشتم و خجلت نفس شمار بقاست

چه گل کنم که ز گردن ادا شود وامم

دمی ز خویش برآیم که چون غبار سحر

چو شمع صبح بهارم چه کار می آید

بسست سایه گل بر سر افکند شامم

حیا ز انجم و افلاک پر عرق پیماست